Marjan Klaver

24/7

Oké, we leven in een vierentwintiguurs maatschappij. Alles moet snel, snel, snel. Maar om als orthodontist nou van je nieuwe assistente te gaan verwachten dat zij vierentwintig dagen in een week gaat proppen, dat gaat wel heel ver.

 

LeefTijd

Met vriendin M2 zit ik in een gezellig eetcafé in Eindhoven. Het is tijd om weer eens flink de bloemetjes buiten te zetten. Weken voor de vastgestelde datum krijg ik van vriendin M2 een sms: als we met gelijkgestemden willen dansen en sjansen dan moeten we naar brothers in bunnik. Dan blijkt dat daar op onze stapavond een Fout Feest voor 25+ is. Nee, daar gaan we geen gelijkgestemden ontmoeten. Het wordt dus Eindhoven en daar zitten we dan. Het is er druk want het is koopavond en het GLOW Lichtfestival is begonnen. Maar we zitten gezellig bij te kletsen en zijn inmiddels bij het toetje beland: Brusselse wafel met warme kersen, ijs en slagroom. Als we het op hebben, komt de ober weer bij onze tafel. Het is een jong en jolig obertje. Bij ieder bezoek aan een tafel maakt hij met dat lekkere Brabants accent een praatje en zegt hij iets grappigs. Een gezellige Brabo dus.

Vriendin M2 vraagt aan het obertje: ‘Hoe laat gaan jullie eigenlijk sluiten?’ Het obertje kijkt op zijn horloge dat hij niet om heeft, kijkt dan op de grote klok boven de bar en moet er even over nadenken. Kennelijk komt hij er niet uit want hij antwoordt: ’Nou euh, ik ben in ieder geval om twaalf uur klaar.’ Vriendin M2 en ik schieten in de lach. ‘Nou,’ zeg ik, ‘dan komen we je om twaalf uur halen.’ Obertje is eventjes stil en zegt dan: ‘Je hebt geluk. Want ik val op oudere vrouwen.’ En snel loopt hij weg met onze schoon gelikte schaaltjes. Ik kijk vriendin M2 aan: ‘Dat klonk heel vriendelijk en het is vast ook erg aardig bedoeld, maar het voelt niet echt als een leuk compliment.’ Fijne vriendin M2 giert het uit en bevestigt dat het dat zeker niet is. Lekker dan, ik moet nog de hele avond. En vriendin M2 vroeg alleen maar hoe laat ze gingen sluiten.

Lichtelijk gefrustreerd en aangeslagen gaan we naar de aanbevolen kroeg Berlage. Tijd voor een borrel. Helaas hebben ze mijn lievelingsdrankje niet. Heb ik weer. Dan maar wat anders.

Ik raak aan de praat met Y. Dat wil zeggen Y. praat. Hij begint een diepzinnige monoloog en na een half uur schrikt hij daar zelf van, biedt zijn excuses aan voor deze nog nooit geuite onthullingen en gaat over op een dialoog. Dan komt ook het moment dat hij naar mijn leeftijd vraagt. Was hij maar niet gestopt met die monoloog en onwillig brom ik: ‘41.' ‘Wàt?’ ‘Ja duh, een-en-veeheertug. Moet ik het soms spellen of zo?’ ‘Ow joh, ik dacht 34. Echt waar.’ Lieve lieve Y. I love you so much! En de nacht avond werd toch nog lang en gelukkig.

 

De pasjesvrouw

‘Dat is dan € 39,95. Heeft een klantenkaart van ons?’ ‘Neehee, ik heb geen klantenkaart,’ zei ik altijd. Dat eeuwige gezeur in de winkels over hun klantenkaart. Ik trapte daar niet in. Dan geef je al je gegevens en vervolgens word je natuurlijk gebombardeerd met ongewenste post en mails. En dat voor een paar eurocent korting. Nee, laat maar. Zo dacht ik er tot voor kort over. Ik zag het nut niet in van al die pasjes. Zeker net zo als bij Douwe Egberts. Als je na vijf jaar tweeduizend punten bij elkaar gespaard hebt, krijg je een theelepeltje. Zot.

Maar goed, op een gegeven moment ben ik me toch maar eens iets meer gaan verdiepen in de eventuele voordelen van zo’n klantenkaart. Als een verkoopster dan weer eens vroeg: ‘Hep u een klantenkaarten?’ dan zei ik niet gelijk nee, maar vroeg hoe het spaarsysteem werkte. Nou, toen kwam ik erachter dat het bij sommige winkels eigenlijk helemaal niet verkeerd was . Daar zou ik toch in korte tijd flink wat korting bij elkaar kunnen sparen. Dus vooruit, afstappen van principes en pasjes verzamelen. ‘Heeft u een klantenkaart?’ ‘Nee, maar ik wil er wel heel graag een aanvragen.’  En wat later. ‘Heeft u een pasje van ons?’ ‘Ja zeker.’ En klaar sta ik met een inmiddels met pasjes uitpuilende portemonnee. Steps, Esprit, Schuurman Schoenen, Björn Borg, Bodyshop, Shoeby Fashion, Ikea en nog een stuk of wat. De kortingsbonnen en cadeautjes vliegen me om de oren en die ongewenste spam valt reuze mee. Ze zijn natuurlijk niet allemaal even gul. Die Zweedse meneer werkt à la onze Douwe Egberts. Je spaart nauwelijks en die enkele keer dat ik er iets koop, krijg ik nou juist in dat ene geval geen spaarpunten. Nou ja, da’s geen punt.

Laatst had ik flink geshopt in een winkel waar ik niet vaak kom. ‘Dat is dan € 349,95.’ Oeps. ‘Ik heb nog geen klantenkaart van jullie, maar die wil ik wel graag hebben.’ ‘Wij werken niet met klantenkaarten, mevrouw.’ Wàt, geen pasje? Wegwezuh.

Geschreven voor www.girlstyle.nl